İlçeye 7 km. uzaklıktadır. Nüfusu, 2000 sayımına göre 269'dur.
     1681 tarihli Avariz Haneleri Defterinde, Çaykara İlçesi sınırları içinde belirtilen 14 köyden biridir. Köyün adının bir Oğuzboyu olan "Fotınuz" dan geldiği söylenmektedir. İlk yerleşenleri, Alioğulları (Öksüzler, Erdoğanlar, Öztürkler); Karamahmutoğulları (Aydın, Kara, Özçelik ve Gülâh'lar); Hacıibrahimoğulları, (Albayrak, Özdemir, Yıldız, Tak (Kahraman); Cırkalılar (Yaz, Akaydın); Hacıislâmoğulları (Ersoy)lardır. Hacıahmetoğulları, Hıroğulları ve Hatipoğulları, Doğu Anadolu'dan gelen ailelerdir.
     Köye ilk gelenler önceleri, Yurt yaylasına, oradan üzuntarla'ya ve daha sonra Kabataş'a gelip yerleştiler. Köyün adı Zincirlitaş köy sınırları içinde bulunan Karataş'tan çıkarak Kabataş'a dönüştüğü söylenmektedir.
     Kabataş, 1929 sellerinden sonra Bayburt'a Gümüşdamla, Sığırcı; Maden; 1933'te Maçka Zakine; Livera; Kiremitli; 1965'te Kırıkhan'a göç vermiştir. Dar ölçekte tarım ve hayvancılığın dışında son zamanlarda fındık, çay ve kivi yetiştiriciliği de yapılmaktadır.
     Yol, su, elektrik ve iletişim sorunu yoktur.
     Köyün yaylası Yurt Yaylası'dır.

SELAM OLSUN KARADENiZ'iN İNCİSİ FOTİNOS'UMA
..::.. KALBİMİZDESİN ..::..

http://www.kabataskoyu.net/modules/coppermine/albums/userpics/10011/normal_100_0406.JPG[/img]

Anne tarafımdan memleketim Fotinos
Galiba Fotinos tan kimse yok forumda:(

selam fotinosa herşeyi ile doğa  harikası köyüme çok şey borçluyum

   
 
 
 . . . .   Kabataş  komşu  köy dür.  Kırıkhan 'da  da  onlardan  44  hane

           408  Evler  Mahallesinde  komşumuz  var.  İyi  insanlar.  Onları

            bu  siteye  üye  olmaya  bekliyoruz..  Selamlar..


            Akköşe  Yazar  :  Hacı  Ahmet  ÜSTÜNBAŞ
            Çaykaraspor  Kulübü  Kurucu  Üyesi  ve  İlk  Onursal  Başkanı

Çok değerli admin:Köyün halkını sayarken ,Hacıhasanoğullarını (ERASLAN) yazmamışsınız.Belkide şuanda köyde oturan kalmadığı içindir.Köyden göçeden  Hacıhasanoğulları(ki hacasanoğlu olarak bilinirler) büyük kısmı Bayburt'a (İNCİLİ ,GÜMÜŞDAMLA,MADEN ve UĞRAK köylerine ve AYDINTEPE ilçesine)diğer bir kısmıda KIRIKHAN'a yerleşmişerdir.Köyde halen üzerimize kayıtlı dede malları vardır.bir bilgi notu olarak alınız.

çalışmalarınız için teşekkür ediyorum .

Özlem nedir bilir misiniz siz?

Ben bilirim. Bir zamanlar ben özlemenin ne demek olduğunu biliyorum sanıyordum.

Sene 2000. Baba ocağına 6 yıl arayla 2. gidişim. Öncesinde gittiğim falan yok. Kulaktan dolma sözlerle, resimlerle anlamaya çalıştığımız BABA, hatta ve hatta Büyükbaba ocağıydı Fotinos. Anlatılan şeyler kıtlık ve yokluk yıllarına ait olduğu için, oraların çekici bir tarafı yoktu bizim için. Yokluğun o yıllar için bir Trabzon değil, Türkiye sorunu olduğunu anlayacak kadar bilgi ve olgunluğa erişememiştim. Trabzonlu olmak her dönem bir gurur kaynağı olmasına rağmen memleketimizin yüreğimizde yakacağı yangın (?) ne kadar büyük olabilirdiki?

En amansız hatta ve hatta en şerefsiz hastalıklardan birisi musallat olmuştu Babacığıma. Ağabeyinde de aynı hastalık oluşmuş ve 1993 yılında kendisini kaybetmiştik. Hastalığın ataklarının tetiklenmesini engellemek için nemli ve oksijeni bol bir ortamda olması iyi geliyordu. Köyümüze gitmeye karar verdik ailece. Babam çok istemişti gitmeyi. Düştük yollara, tam 13 saatlik bir yolculuk sonucu duraklamadan Çaykaraya indik bir akşam vakti. İlk işimiz, Çaykaranın tam ortasında bulunan camiide ikindi namazını kılmak olmuştu. Sonra babam evde kullanılmak üzere zorunlu ihtiyaç malzemelerinden aldı, elbette bir de tüp :) Yemek yapıp çay demlenecekti sonuçta. On yıllar sonra Baba Ocağı yeniden tütmeye başlayacaktı geçici bir süre için bile olsa. Fotinostaki
köyümüze geldiğimizde selam vere vere muzaffer komutan edasıyla evimize geçtik. Eve girdiğimizde Babam evin içini, odalarını, hatıralarını, amcalarımızı, Babaannemizi, Büyükbabamızı,o yıllardaki komşularının evlerini, çok sevdiği armut ağacını, çilek yetiştirdiği alanı, ceviz ağacını, evin yapılışında kullanılan kestane ağaçlarının kesildiği yerleri, her bir şeyi anlatırken gösterdiği çocuk sevincini unutmak ne mümkün. Dün gibi aklımda halen. Ağustos ayı olmasına rağmen şömineyi yakmak isteyişine o zaman anlam veremememe rağmen bu gün çok iyi anlayabiliyorum sebebini. Çocuklar gibi şen olan adamın özlemlerine, hasretine kavuştuğundaki coşkusunu yagırgamak ne cahilane bir duygu. Bugün ben onunla birlikte yaptığımız şeyleri hatırladığımda, onun gibi davranmaya özen gösteren ben, o özlemle onun gibi davrandığımda özlemlerime gem vurduğumu,
anlayabiliyor ve huzur dolabiliyorum. Biliyorum, bir ağustos günü ben de o eve gidersem o şömineyi yakacağım, Babamın yokluğuyla üşüyen ruhumu ısıtmak için.

Özlediğim O adamın, doğduğu ve büyüdüğü o topraklara olan özlemini yüreğimde yaşamak, O'na olan özlemimi hatırlatıyor. Yaşadığım o unutulmaz 15 Fotinos gününün hatırasıdır beni gerçekten Fotinoslu yapan.

Özlemek, özlenen şeyin yaşandığı topraklarda o zamana dönmekmiş işte o zaman anladım.

Mezarın nur içinde olsun Babam.

Hacıislamoğlu Kibar'ın Oğlu